Witamina C — rola w organizmie, zapotrzebowanie i suplementacja

Witamina C (kwas askorbinowy) to rozpuszczalna w wodzie witamina, której organizm człowieka nie potrafi sam syntetyzować i musi otrzymywać ją z pożywieniem. Pełni funkcję przeciwutleniacza oraz kofaktora enzymów uczestniczących m.in. w wytwarzaniu kolagenu. Zgodnie z dozwolonymi w Unii Europejskiej oświadczeniami zdrowotnymi witamina C przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego, prawidłowej produkcji kolagenu zapewniającej właściwe funkcjonowanie skóry, naczyń krwionośnych, kości, chrząstki, zębów i dziąseł, do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia, ochrony komórek przed stresem oksydacyjnym oraz zwiększa wchłanianie żelaza z przewodu pokarmowego (Rozporządzenie (UE) nr 432/2012). Korzyści te odnoszą się do prawidłowych funkcji organizmu, a nie do leczenia chorób.

Jeśli chodzi o zapotrzebowanie, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności określa zalecane spożycie dla populacji na 110 mg/dobę dla mężczyzn i 95 mg/dobę dla kobiet (EFSA, 2013). Bogatym źródłem witaminy C są warzywa i owoce, zwłaszcza papryka, natka pietruszki, owoce dzikiej róży, czarna porzeczka, owoce cytrusowe i kapustne, dlatego przy urozmaiconej diecie pokrycie zapotrzebowania zwykle nie wymaga suplementacji.

Dostępne preparaty zawierają najczęściej kwas askorbinowy lub jego buforowane sole (askorbinian sodu, wapnia), które bywają łagodniejsze dla żołądka; korzyść z droższych form, takich jak preparaty liposomalne, jest słabiej udokumentowana. Witamina C jest bezpieczna, a jej nadmiar wydalany jest z moczem, jednak bardzo wysokie dawki z suplementów mogą powodować dolegliwości żołądkowo-jelitowe i luźne stolce, a u osób predysponowanych zwiększać ryzyko kamicy szczawianowej. Suplement diety nie jest lekiem i nie zastępuje zróżnicowanej diety oraz zdrowego stylu życia; w razie wątpliwości co do dawki lub łączenia z innymi preparatami warto skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Źródła