Witamina K (K1 i K2) — rola, zapotrzebowanie i wybór formy

Witamina K to rozpuszczalna w tłuszczach witamina występująca w dwóch głównych odmianach: filochinonu (witamina K1), obfitego w zielonych warzywach liściastych, oraz menachinonów (witamina K2, m.in. forma MK-7) pochodzących z produktów fermentowanych i wytwarzanych przez bakterie jelitowe. Jest niezbędna do prawidłowego krzepnięcia krwi oraz uczestniczy w gospodarce wapniowej kości. Zgodnie z dozwolonymi w Unii Europejskiej oświadczeniami zdrowotnymi witamina K przyczynia się do prawidłowego krzepnięcia krwi oraz do utrzymania prawidłowych kości (Rozporządzenie (UE) nr 432/2012). Korzyści te odnoszą się do prawidłowych funkcji organizmu, a nie do leczenia chorób.

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności określa wystarczające spożycie witaminy K na 70 µg/dobę dla osób dorosłych (EFSA, 2017). Forma K2 jako MK-7 charakteryzuje się dłuższym czasem działania w organizmie niż K1, co bywa argumentem za jej stosowaniem w suplementach, choć dla podstawowych funkcji witaminy znaczenie ma przede wszystkim odpowiednia łączna podaż.

Szczególnie istotna jest interakcja witaminy K z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy antagonistów witaminy K (np. warfaryną, acenokumarolem) — witamina K osłabia ich działanie, a wahania jej spożycia mogą zaburzać kontrolę leczenia. Osoby przyjmujące takie leki nie powinny rozpoczynać suplementacji witaminy K bez konsultacji z lekarzem. Suplement diety nie jest lekiem i nie zastępuje zróżnicowanej diety oraz zdrowego stylu życia.

Źródła