Takrolimus a dziurawiec — czy można je łączyć?

Dziurawiec pobudza enzym CYP3A4, który rozkłada takrolimus, przez co stężenie leku we krwi spada. Charakterystyka produktu leczniczego wymienia ziele dziurawca wśród substancji o silnej interakcji z takrolimusem, wymagającej u niemal wszystkich pacjentów zwiększenia dawki leku. Opisywano przypadki ostrego odrzucenia przeszczepionej nerki.

Dziurawiec indukuje CYP3A i glikoproteinę P w jelicie i wątrobie, a takrolimus jest substratem obu — jego wchłanianie maleje, a metabolizm rośnie. U 10 zdrowych ochotników 18 dni przyjmowania dziurawca (300 mg 3 razy na dobę) obniżyło AUC pojedynczej dawki takrolimusu z 306,9 do 198,7 µg·h/l (p=0,004), a pozorny klirens doustny wzrósł (Hebert 2004). Spadek stężenia grozi odrzuceniem przeszczepu; indukcja narasta i zanika przez wiele dni, dlatego stężenie zmienia się też po odstawieniu dziurawca.

„Silne interakcje obserwowano z ryfampicyną, fenytoiną lub zielem dziurawca (Hypericum perforatum), dlatego ich stosowanie może wymagać zwiększenia dawek takrolimusu u niemal wszystkich pacjentów.” — Charakterystyka Produktu Leczniczego Cidimus, sekcja 4.5, Rejestr Produktów Leczniczych (URPL).

Charakterystyka Produktu Leczniczego — Cidimus, 4.5

Zbiór w wersji cytowalnej (zrzut z dnia deponowania, CC BY 4.0): doi.org/10.5281/zenodo.21532404